
Je kent Humberto Tan natuurlijk van televisie. Als presentator, programmamaker en interviewer is hij al jarenlang een vertrouwd gezicht. Maar naast de televisiestudio heeft Tan nog een andere plek waar hij zich minstens zo thuis voelt: achter de camera.
Zijn liefde voor fotografie begon uit nieuwsgierigheid en groeide uit tot een serieuze artistieke passie. In 2016 won Tan het televisieprogramma Het Perfecte Plaatje. Wat begon als een fotografische uitdaging, ontwikkelde zich daarna tot een eigen stijl en een oeuvre waarin mensen centraal staan.
Voor Humberto Tan is fotografie meer dan het maken van mooie beelden. Het draait om kijken, contact maken en de tijd nemen om iemand echt te leren kennen. Waar televisie vaak draait om het moment en de dynamiek van een gesprek, biedt fotografie een andere manier om dichtbij te komen.
Achter de camera krijgt Tan de ruimte om rustig te observeren. Hij hoeft niet altijd degene te zijn die de vragen stelt. Soms is juist het kijken voldoende.
Die nieuwsgierigheid naar mensen vormt een belangrijke rode draad in zijn fotografie. Zijn beelden zijn persoonlijk en betrokken, zonder dat ze afstandelijk of geënsceneerd aanvoelen.
Dat menselijke aspect komt sterk naar voren in zijn boek Morgen gaat het beter. Voor dit project fotografeerde Tan gedurende drie jaar meer dan honderd mensen die honderd jaar of ouder waren.Het resultaat is een bijzonder portret van een generatie die een eeuw aan levenservaring met zich meedraagt. De foto's laten niet alleen zien hoe oud iemand is, maar vooral wie die persoon is. Achter ieder gezicht schuilt een verhaal, een verleden en een eigen kijk op het leven. Juist daardoor laat het project zien hoe warm fotografie kan zijn. Tan gebruikt zijn camera niet om afstand te creëren, maar om verbinding te maken.
Ook in Mijn Suriname en Mijn Kenia speelt die persoonlijke benadering een belangrijke rol. De boeken zijn geen klassieke reisverslagen, maar intieme fotografische reizen. Humberto kijkt naar de landen niet alleen als buitenstaander met een camera, maar probeert mensen, cultuur en omgeving van dichtbij te benaderen. Zijn persoonlijke betrokkenheid geeft de beelden een eigen karakter. Fotografie wordt daarmee een manier om nieuwe werelden te ontdekken — en tegelijkertijd om jezelf opnieuw te leren kijken.
Dat is een van de interessante vragen in het gesprek met Niels en Michiel. Want wat vindt Humberto Tan achter de lens dat hij op televisie niet krijgt? Misschien is het wel de stilte. Op televisie is er altijd beweging. Er is een format, een deadline, een gesprek en een publiek. Fotografie vraagt iets anders. Je moet wachten, kijken en soms juist niets doen. Het beslissende moment ontstaat vaak pas wanneer je de tijd neemt.
Voor iemand die zijn carrière heeft opgebouwd rondom gesprekken en verhalen vertellen, is fotografie een andere vorm van vertellen. Eén beeld kan soms zeggen wat een heel gesprek niet kan.
In deze zomerspecial gaat Humberto Tan uitgebreid in gesprek met Niels en Michiel over die tweede passie. Over zijn ontwikkeling als fotograaf, de mensen die hij voor zijn projecten ontmoet en de vraag hoe je als fotograaf nieuwsgierig blijft. Want misschien is nieuwsgierigheid uiteindelijk wel de belangrijkste overeenkomst tussen televisie en fotografie. Wie goed wil kijken, moet geïnteresseerd blijven in de ander. Nieuwe vragen durven stellen. Niet te snel denken dat je het al begrijpt.
Precies daar ligt misschien de kracht van Tan als fotograaf: hij blijft kijken.