Nooit tevoren keek Stitch over de rand van een schip. Wat hem tegenhield weet ik niet. Een schip beweegt op het water, de bodem onder zijn pootjes trilt van de motoren in de machinekamer. Ergens in dat kleine brein kon hij dat nooit allemaal tegelijk verwerken, en het erge is: het is mijn favoriete plek op het achterdek: recht boven de horizontale waterval die onder het schip door raast.
September 2021 - Zonder aanleiding nam Stitch een stap voorwaarts, helemaal alleen. Iets trok zijn aandacht, geen idee wat. Met kleine stappen liep hij richting de reddingboei die op het achterdek aan het hek hing. Alsof hij plotseling besefte dat, mocht er iets met hem gebeuren, die boei zijn redding zou zijn. Heel langzaam stak hij zijn hoofd door de boei en tussen het hek door om daarna minuten lang te blijven staren en luisteren naar de rustgevende geluiden van de horizontale waterval.
Minuten later draaide hij zich om, keek mij aan....met een blik 'mooi' en liep rustig terug naar zijn dekentje waar hij met een zucht ging liggen. Een kort moment van moed en ik had het vastgelegd. Eindelijk had hij mijn rust ontdekt aan boord van de M.S. Vlieland.
