In 2021 ging ik op zoek naar een opvolger voor mijn Fuji XT2, een camera die ik jarenlang intensief heb gebruikt. Na het vergelijken van verschillende systemen en specificaties kwam ik uit bij de Sony A7RIV. Met zijn hoge resolutie en uitgebreide functionaliteit sloot deze camera naadloos aan op mijn wensen, zowel op het gebied van detailweergave als flexibiliteit. Eind mei 2026 heb ik deze camera 5 jaar in gebruik.
Mijn eerste lens bij dit systeem was de Sony FE 24-105mm f/4.0 G. Dit is een veelzijdige standaardzoom met een constant diafragma, die zich uitstekend leent voor algemene fotografie. In combinatie met de APS-C cropmodus van de A7RIV — goed voor een factor 1,5x — wordt het effectieve bereik vergroot naar circa 36-157,5 mm. Dat maakt het mogelijk om zonder lenswissel toch net wat extra telebereik te creëren, met behoud van voldoende resolutie.
De set heb ik vervolgens uitgebreid met de Sony FE 70-200mm f/4.0 en de FE 12-24mm f/4.0. Daarmee ontstond een complete en consistente f/4-kit met een bereik van 12 tot 300 mm. Deze combinatie dekt in de praktijk vrijwel alle situaties, van ultra-groothoek tot tele.
De introductie van de vernieuwde Sony FE 70-200mm f/4.0 Macro G OSS II was dan ook interessant. Hoewel het zoombereik ongewijzigd is gebleven, zijn er optisch en mechanisch duidelijke verschillen ten opzichte van de eerste generatie. De meest in het oog springende wijziging is de constructie van de lens: waar de vorige versie een intern zoommechanisme had, maakt deze nieuwe lens gebruik van een uitschuivend ontwerp. Dat roept vragen op over stofbestendigheid en duurzaamheid op de lange termijn — zeker voor gebruik in minder ideale omstandigheden. Dit was voor mij in eerste instantie een reden om terughoudend te zijn met upgraden.
Daartegenover staan echter een aantal belangrijke verbeteringen. De toevoeging van een macromodus vergroot de inzetbaarheid aanzienlijk, met een veel kortere minimale scherpstelafstand en hogere vergrotingsfactor. Daarnaast ondersteunt deze lens wél de 1.4x en 2.0x teleconverters van Sony, wat het bereik verder uitbreidt zonder direct naar een zwaardere telelens te hoeven grijpen. Opvallend is dat deze combinatie ook in de macromodus bruikbaar blijft.
Na het bekijken van diverse praktijktests en technische reviews werd duidelijk dat Sony de constructie goed heeft doordacht. De afdichting met meerdere interne ringen zou effectief moeten zijn in het beperken van stof- en vochtinwerking, ondanks het uitschuivende ontwerp. Gelukkig is het verwijderen van stof met nieuwe software veel gemakkelijker geworden.
Maart 2026 heb ik besloten de overstap te maken. In de praktijk levert de lens een beeldkwaliteit die gelijkwaardig of zelfs veel beter is aan zijn voorganger, met daarnaast duidelijke voordelen in gebruik. De lens is compacter, lichter en de autofocusprestaties zijn merkbaar verbeterd — met name in snelheid en precisie.
De macromogelijkheden maken deze lens voor mij extra interessant. Het biedt nieuwe creatieve toepassingen binnen een bestaand bereik, zonder dat daar een gespecialiseerde macrolens voor nodig is. De komende periode ga ik deze functionaliteit verder verkennen en de resultaten daarvan hier delen. Komende week vertrekken we naar Terschelling en zal ik de lens zeker gaan gebruiken voor prachtige foto's van de ontwakende natuur.
Deze lens heeft een minimum focus afstand van 26 centimeter en een vergrotingsfactor van 0.5. Ter vergelijking: de Sony FE90mm Macro lens heeft een vergrotingsfactor van 1.0. Maar ook daar heeft Sony een opvolger voor uitgebracht: de Sony FE100mm f/2.8 Macro GM OSS objectief. De 90mm heeft een prijs rond de 998 Euro en de 100mm versie heeft een prijs rond de 1598 Euro, wat ongeveer gelijk is aan de FE 70-200mm f/4.0 Macro G OSS II. Met dat in gedachten heb ik met deze nieuwe lens een uitstekende keuze gemaakt.
Gebruik jij ook een Macro lens? Ik ben heel benieuwd naar je bevindingen.
