Voorjaar 2018, ik sta als eerste in de rij te wachten bij Rederij Wagenborg op de Sier, die ons naar Ameland zal brengen. Het is vroeg, de zon is net boven de horizon en begint langzaam het Wad als een tekening in te kleuren.

We moeten die dag enkele pomp installaties aansluiten op een datalijn zodat deze op afstand gemonitord kunnen worden. Een gemakkelijke klus, maar we moeten wel met een aantal mensen over voor toegang en een collega gaat mee voor instructie. Alles goed voorbereid, het werk vind voornamelijk buiten plaats en het beloofd een dag te worden met veel zon. Wat wil je dan nog meer?

Ik neem altijd een aantal van mijn camera’s mee. Compact en lichtgewicht als ze zijn kan ik ze overal mee naar toe nemen. De beelden die je ermee kunt maken zijn prima van kwaliteit. Maar, je moet er wel zelf de tijd voor nemen om ze te maken. Ik stap daarom de auto uit, trek de jas goed dicht want er waait een frisse wind. De zon zorgt voor prachtige kleuren en ik blijf filmen.

Dan gaat de telefoon, een collega die ons toegang zou verschaffen had zich vergist, hij stond een uur daarvoor in de Eemshaven (!) te wachten op de boot naar Ameland, maar die kwam niet. Toen hij erachter kwam dat hij de verkeerde postcode in zijn navigatie had ingegeven kwam hij in een hoog tempo richting Holwerd gereden. ‘Ik ben iets later als jullie op het eiland!’ riep hij voordat het gesprek werd verbroken.

Als de Sier in de haven is aangekomen kan alles en iedereen aan boord. Mijn collega pakt binnen een bak koffie en ik klim de trap op naar het bovendek om te filmen. Het is te mooi weer om binnen te zitten.

Na een kwartier komt ook mijn collega op het bovendek staan. In de verte zien we de snelboot naderen. Mijn telefoon trilt, de collega uit de Eemshaven was gearriveerd in Holwerd (waarschijnlijk laag gevlogen) en was op de snelboot gestapt. Dat had hij onderweg even telefonisch geregeld. En terwijl wij bellend op het bovendek stonden en de Sier kruipend door de slenk richting Ameland voer kwam de snelboot, met alleen die collega aan boord, met een hele brede grijns op zijn gezicht, zwaaiend voorbij varen.

Voor mijn beroep ben ik regelmatig onderweg met de auto, per trein of met een boot. Ik vertrek dan liever op tijd, te vroeg, dan kan ik rustig richting mijn bestemming reizen en zo van de omgeving genieten.

De Sier vaart rustig door. Aan het tempo kunnen wij niets veranderen. De vaarroute naar Ameland staat al jaren onder druk. Voor mijn beroep ben ik regelmatig onderweg met de auto, per trein of met een boot. Ik vertrek dan liever op tijd, te vroeg, dan kan ik rustig richting mijn bestemming reizen en zo van de omgeving genieten.

De slenk tussen Holwerd en Ameland vult op met zand en de lage watertand van die dag zorgt voor een flinke vertraging. De collega aan boord van de snelboot is ruim twintig minuten eerder op Ameland gearriveerd. Wij varen rustig door.

Het werk op Ameland verloopt die dag verder soepel en we kunnen op tijd terug. Maar, omdat we met de auto zijn moeten we terug met de Oerd, de tweeling van de Sierd. Terwijl de andere collega met de snelboot de haven stuiterend verlaat staan wij te wachten op een boot die niet komt. Door de lage waterstand zijn de vertrektijden aangepast. We vertrekken een dik uur later.

De Oerd gaat die avond bijna kruipend over het Wad. We komen veel later aan in de haven bij Holwerd. We staan aan boord op het benedendek en ik geniet van een prachtig uitzicht. Het water achter de boot kruipt de zandplaten op. Boeien liggen volledig droog en er is nauwelijks genoeg water over voor de boot om te varen.

De haven is allang in zicht, maar het duurt nog een half uur voordat we binnen varen. Erheen lopen zou sneller zijn gegaan, maar het zand om de boot heen is boterzacht. We kregen meer dan genoeg tijd om wat te eten en mijn camera was vol met prachtige beelden. De zon is al bijna onder als we de boot afrijden naar huis.

Sier