Een jaar nadat mijn moeder was overleden reisden we naar Ameland voor een week vakantie met onze twee kinderen. Het jaar ervoor zouden we ook naar het eiland vertrekken met vrienden, maar dat ging toen door het afscheid niet door.

We zouden in dat weekend met alle kinderen op zoek gaan naar een echte piratenschat die ergens op het eiland begraven was. Maar geen van ons wist alleen waar die lag. Daar zou een Amelander piraat nog iets over laten horen.

Het verlies kwam voor onze twee meiden dubbel; ze verloren hun oma en het schateiland avontuur was ook niet doorgegaan. De week erna arriveerde er een flessenpost van de piraat. In een brief beloofde hij dat alles goed verborgen was, en dat ze op een later tijdstip weer naar het eiland mochten komen om de schat te zoeken.

Een jaar later waren ze dat niet vergeten en ver voor onze reis naar Ameland waren beiden al behoorlijk gespannen. Ze wilden op zoek naar de schat en gelukkig lag er al een koker met post erin voor ze klaar bij de receptie van het appartementen complex waar we verbleven.

In de koker zat een kaart en een brief met wat raadsels die we moesten oplossen. De volgende dag volgden we de route op de kaart en reden we zo over het eiland. Bij ieder aangegeven punt lag een belangrijke aanwijzing.

Het laatste punt, de plek van de schat, wisten wij alleen. Bij aankomst op het eiland hadden we vlak onder de Waddendijk al een klein stukje strand zien liggen achter het restaurant en het plan gesmeed om daar de schat te begraven.

Na twee uur fietsen was de puzzel compleet. De kaart was compleet en we reden richting het piraten restaurant aan de haven. Terwijl de meiden binnen iets gingen bestellen pakte ik snel het kistje uit de fietstas en rende naar het strand. Vlakbij werd het door mij onder het zand begraven en daarna liep ik snel terug naar het terras.

We bestelden eerst wat te drinken en daarna was het zover. Samen met een nieuw gemaakte vriendin, die ook wel nieuwsgierig was geworden naar die schat en binnen alles al van de meiden had gehoord. Met zijn allen liepen we richting het strandje.

Samen zoekende hadden ze het heel snel gevonden en renden ze, zo snel het ging op die kleine beentjes, weer terug. Het hele terras en het personeel wist ervan voordat ik samen met onze jongste dochter terug was. De twee oudsten hadden iedereen, inclusief het personeel in de keuken al ingelicht.

De kist werd geopend en hij was gevuld met gouden chocolade munten en andere kleine cadeautjes. Die buit werd eerlijk verdeeld en ook het personeel van het restaurant kreeg een deel. Dankzij dat gebaar kregen ze alle drie op hun beurt weer een piraten souveniertje bij het eten. Blij en moe stapten we weer op onze fietsen en reden terug naar het appartement.

Vlak voor het slapen pakte Dewi een klein cadeautje uit. Het was een herinnering aan haar oma. Ze keek er naar en vroeg toen ‘Is oma nu een sterretje aan de hemel pappa?’. Ik keek door het nog open staande raam naar buiten en zei ‘Ja’.

Met een glimlach op haar gezicht keek ze ook naar buiten en wees toen met haar vinger naar een heldere ster. ‘Kijk! Dat is ze! Ik weet het zeker’.

Op dinsdag 4 Februari 2020 was ik samen met vrienden op Terschelling voor een afscheid. Een groot verlies en veel te jong, maar voorgoed thuis, op haar geliefde eiland.

Op de boot terug naar huis met familie en vrienden waren we met z’n tweeën op het bovendek. De voorspellingen waren ruw weer en harde wind, maar moeder natuur had andere plannen en trakteerde ons op een mooi schilderij.

Tot aan het einde van de slenk bleven we genieten van het uitzicht en wat filmen. Zittend op een bankje aan stuurboord keek ik vlak voordat we de bocht om gingen nog even omhoog. Ik heb het niet vastgelegd met mijn camera, maar we hebben het samen gezien: een hele heldere ster aan de hemel.

STER